وقتي در شب راه ميرفتم

      و در جستجوي پناهگاه گرمي بودم

      از کنارم گذشت

       گقتم:       

                         " هي نگاه کن ! روي مژه هايت دانه هاي برف ريخته است..."

       و او گفت:

                    " اين برف نيست پرهاي بالشي است که خدا در آسمان تکانده است..."

        و سپس لبهاي خندانش را گشود  تا برفي را فوت کند

        و ما هر دو خنديديم بعد به چشمانش نگاه کردم

                 و ديدم که چشمانش گرمترين پناهگاه جهان است ...

                                               *        *         *

  نجوايي از سوي تو
                        نگاهي کوتاه از تو
                                            لبخندي بر لبان زيبايت
                                                                   و من خود را غرق در عشق مي يابم

   نامت را صدا مي زنم
                               خانه ام غرق عطر مي شود
                                                                   ياس ها هم به نامت حسودي مي کنند

لحظه ي ديدار نزديک است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز مي لرزد ، دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را تيغ
هاي ! نپريشي صفاي زلفکم را دست
و آ برويم را نريزي ، دل

...

لحظه ي ديدار نزديک است

                                             *      *       *        

 سال نو همه مبارک

اميدوارم سال خوبي واسه همه مون باشه ...

  " امشب دعا خواهم کرد و آن قدر از خدا موفقيت تو را در اين امر خواستار مي شوم که خدا دلش به حال من بسوزد و بيشتر از اين در انتظارم باقي نگذارد تو هم دعا کن به خدا خيلي خوب است "

  " پرويز محبوبم ...من اين نامه را در حالي که يک دنيا غم و رنج به روحم فشار مي آورد براي تو مي نويسم من از ديروز تا به حال اشک ريخته ام چاره اي هم غير از گريه کردن ندارم "

  "پرويز ... اين حرف مرا آتش زد و مي خواستم فرياد بکشم اما فقط گريه کردم مي دانم که خيلي بدبختم ببين چه حرف عجيبي به من مي زنند به من مي گويند که تو رافراموش کنم اين براي من غير مقدور است من تو را با يک دنيا اميد و آرزو دوست دارم من فقط براي اين زنده ام که با تو زندگي کنم تو براي من به منزله ي جان عزيز شده اي من تو را از صميم قلب دوست دارم . پس حق دارم  گريه کنم ."

  " من بدون تو حتي يک لحظه هم نمي توانم زندگي کنم من تو را حالا بيش از هميشه دوست دارم و احساس مي کنم که به جز تو هيچ کس ديگر را نمي توانم دوست داشته باشم ."

  "پرويزم ... من تو را با يک دنيا اميد دوست دارم و فقط خوشبختي ات را از خدا مي خواهم و شنيدن اين مطالب مرا رنج مي دهد من از ديروز تا به حال فقط اشک ريخته ام يک حالت عجيبي دارم به قول پوران حس فدکاري در من بيدار شده و حاضرم همه نوع مشقت رادر راه رسيدن به مقصودم و به وشبختي که در کنار تو تأمين مي شود تحمل کنم "

  "با من قدري صميمي تر باش اگر تو در نامه هايت با من به راستي و از ته قلب صحبت کني هزار بار بيشتر دوستت خواهم داشت . "

  "پرويز عزيزم پس چرا عکست را برايم نفرستادي اين دفعه حتما بفرست من هم عکس مي اندازم هفته ي اينده برايت مي فرستم نمي داني چه قدر دلم برايت تنگ شده چه قدر دلم مي خواهد تو را ببينم  کاش يکي دو روز پيش من مي آمدي "

  " پرويز ... اما تو خيلي کمتر از من در اين باره فکر مي کني و يقين دارم آن قدر که من تو را دوست دارم تو مرا دوست نداري "

 " تو مي تواني مرا دوست داشته باشي ،ولي نمي خواهي ، چرا ؟ ... نمي دانم چرا ...... اگر مي خواستي مي آمدي . من آنچه را که مي خواستم براي تو نوشتم و حال تو را واگذار به عشقي مي کنم که نسبت به من ابراز مي داري . تا اين عشق چه حد و تا چه اندازه در وجود تو نفوذ کرده باشد ... آن را هم نمي دانم  . "

  "پرويزم دلم مي خواهد هميشه به من بگويي فروغم يا فروغ من چون اين کلمه به من قوت قلب و اطمينان مي دهد و من در هر بار که آن را بشنوم به ياد مي آورم که مال تو هستم مال تو که اين قدر دوستت دارم ."      

  (بقیه در ادامه مطلب)

                                                                        *      *       *

       همونطور که فهمیدین اینا نامه های فروغ فرخ زاد هستش به پرویز شاپور 
     نمي دونم ،شما هم همون حسي که من بعد از خوندن اين نامه ها پيدا مي کنمو دارين يا نه ؟
يه حس متفاوت ،يه حس صداقت ، حس صفا ، حس پاکي ، حس صميميت، يه حس عجيب ، يه حس غريب ...
حسي که اين روزا کمتر نامه اي اونو به آدم انتقال ميده . نمي دونم چرا .
اين نامه  هاحدودا مال 55 سال پيشن ، جالبه ، خيلي از اين حرفا ، هنوزم بعداز گذشت اينهمه مدت بازم استفاده ميشن و اونم دقيقا با همون کلمات ، دقيقا با همون جملات .
خوبه که اينبار گذشت زمان ، به فراموش کردن نينجاميده . حداقل در اين مورد .و اين يعني قدرت عشق اما اين عشق بعضي وقتا قدرت نفوذشو از دس ميده .نمي دونم چرا.
نامه هاي اين دوره زمونه بيشتر شبيه يه شرح حالـن تا يه نامه ، اونـــم اگه نخوايم بگيم خالي از احساسن .و باز نمي دونم چرا .

شايد ايراد از کامپيوتر باشه که دايم داره حرفامونو send to all مي کنه . شايد از دست فتو کپي سر کوچه مون باشه که نامه هامونو تکثير مي کنه.
شايدم حراجي ها بد عادتمون کردن ...
و من هنوز نفهميدم ... چرا ؟

 
  يه آرزو : کاش همه مون يه بار ، فقط يه بار اين نامه هارو بخونيم . مطمين باشين خيلي از رفتارامون فرق می کنه.

                           ۲۴ بهمن چهلمین سال درگذشت فروغ فرخزاد

 

   دستهايم برايت شعر مي نويسند
   اما تو هرگز نخواهي خواند
   آتش عشق در چشمانم غوطه مي زند
   ولي تو هرگز نخواهي ديد
   نه  تو هرگز مرا نخواهي فهميد
   و من با اين همه اندوه از کنارت خواهم گذشت
   وباز تو درک نخواهي کرد

                                                  *     *     *

   گفتي محبت کن برو
                            گفتم خدا حافظ ولي ...

                                                        رفتم که باورت بشه 
                                                                                دارم محبت مي کنم                 

                               می گذارم انگونه تفسیرم کنی که می خواهی

تفسیری از عشق من ، دوست داشتنم ، آغاز من و پایانم

تعریفی از مرگ من و نیستی هر آنچه که مال من است ، هر آنچه که مرا درسیاهی یک رفتن بی بازگشت پنهان می کند.

اما دوباره آغاز کن ... دوباره بساز تصویرم را در یک قاب ساده چوبی که بوی تازگیش مستم کند . نقاشی کن آرزویم را در آبی روان و آرام  با چشمانی که از شوق برقی نامیرا دارد.

واما من ...

فراتر از یک تصویر قاب گرفته ،  فراتر ازنرمی گام های یک چشمه روان و آرام ، فراتر ازحیرت یک آسمان کبوتر سپید و زیباتر از قشنگی یک رویای سبز تو را آعاز خواهم کرد .

               آخر، دلها اینجا همان حس غریب یک کویردر انتظار باران است .

                                                *    *    *

  سلام به همگی

بلاخره ماهم تصمیم گرفتیم که بیایم  ، راستش تصمیمش برمی گرده به خیلی وقت پیشا اما از اونجایی که برای خیلی چیزا تو زندگی بهونه ای لازمه ، ما هم منتظر اون بهونه بودیم .

و چه بهونه ای بهتر از انتخاب روز تولدم برای افتتاح وبلاگ ...